Wat betekent “afkomst” als je geboortegrond vol kraters ligt, wordt afgegraven, bestraald of simpelweg onbereikbaar is? We Carried the Soil with Us brengt vier Oekraïense kunstenaars samen die aarde benaderen als bewijs: een levend archief dat geweld absorbeert, zaden bewaart en telkens terugkeert in onverwachte gedaanten.
We Carried the Soil with Us
Artists
- Katia Motylova-Babinska
- Stefaniia Bodnia
- Karolina Uskakovych
- Anna Khvyl
Curator
- Dasha Lohvynova
Graphic design
- Vita Kiewiet de Jonge
On show from 20.03.2026 to 10.05.2026
Want to view this page in Ukrainian? Find it here.
Бажаєте переглянути цю сторінку українською? Перейдіть за цим посиланням.
Katia Motylova-Babinska works with analogue photography and irradiation, letting damage enter the film itself so that each image becomes both relic and ruin.
Katia Motylova-Babinska werkt met analoge fotografie en bestraling: ze laat schade letterlijk in het negatief binnendringen, zodat elk beeld tegelijk relikwie en ruïne wordt.
Katia Motylova-Babinska is a visual artist and researcher, born in Luhansk and based in The Hague. Working with analogue photography, archives, and books, she returns to moments when control slips, when reality refuses to be neatly explained, archived, or managed. Her practice is attentive to the quiet violence of systems, and to the personal cost of living inside their aftermath.
Her project Decay of Matter enters the exhibition like a contaminated whisper. It moves through the post-industrial landscapes of Eastern Ukraine, where history, environment, and memory are layered so tightly they blur. The work is sparked by a little-known event from 1979: a so-called ‘peaceful’ nuclear explosion carried out in the east of the Ukrainian SSR, meant to improve coal mining, but leaving severe and lasting ecological consequences. Motylova-Babinska photographs steppe plants and subjects the images to irradiation, letting destructive forces to intervene directly in the film’s emulsion. The result fluctuates between documentation and abstraction. Each photograph becomes both ruin and relic, evidence altered by the very conditions it tries to record, a landscape caught between memory and mutation.
Katia Motylova-Babinska is beeldend kunstenaar en onderzoeker, geboren in Loehansk en gevestigd in Den Haag. Ze werkt met analoge fotografie, archieven en boeken, en keert terug naar momenten waarop controle wegglipt - wanneer de werkelijkheid zich niet netjes laat verklaren, archiveren of beheersen. Haar praktijk belichaamd het stille geweld van systemen en voor de persoonlijke prijs van hun leven in hun nasleep.
Haar project Decay of Matter is als een bezoedelde fluistering. Het baant zich een weg door postindustriële landschappen in Oost-Oekraïne, waar geschiedenis, omgeving en herinnering zo dicht op elkaar liggen dat ze in elkaar overlopen. De aanleiding is een onbekende gebeurtenis uit 1979: een zogenaamd “vreedzame” kernexplosie in het oosten van de Oekraïense SSR, bedoeld om de steenkoolwinning te verbeteren, maar met zware en langdurige ecologische gevolgen. Motylova-Babinska fotografeert steppeplanten en stelt de beelden vervolgens bloot aan bestraling, waardoor destructieve krachten rechtstreeks ingrijpen in de emulsie van de film. Het resultaat schuift heen en weer tussen document en abstractie. Elke foto wordt tegelijk ruïne en relikwie: een getuigenis die door precies die omstandigheden is veranderd die ze probeert vast te leggen: een landschap gevangen tussen herinnering en mutatie.
Stefaniia Bodnia follows the afterlife of extraction - from coal and steel to the neon that fuels global technologies - pressing ash, charcoal, and metal into a material language of geotrauma and power.
Stefaniia Bodnia volgt het na-leven van extractie - van steenkool en staal tot neon, de brandstof van mondiale technologieën - en perst as, houtskool en metaal tot een materiële taal van geo-trauma en macht.
Born in Eastern Ukraine and based in the Netherlands, Stefaniia Bodnia works between art and design, grounded in visual culture, language, and politics. She uses graphic design as means of communication and moves between publications, typography, type design, and prints. Her research-driven projects often engage with materiality, rooted in overlooked materials, tracing power relations between East and West, and the politics of visibility.
Her relationship to geopolitics is not abstract. She grew up amid heavy industry, mining, and war. In We Carried the Soil with Us, Bodnia follows the post-industrial landscape of Eastern Ukraine as a site where geology meets force. The works trace a chain of extraction: coal mining, black metallurgy, and neon gas as a by-product of steel production - first for military use, later for semiconductors. Before 2022, Ukraine supplied a significant share of the world’s neon; war disrupted this flow as major facilities, including Mariupol, were shut down. Here, these facts become material: how war travels through supply chains, light, and the ground itself.
Stefaniia Bodnia is geboren in Oost-Oekraïne en woont in Nederland. Ze beweegt zich tussen kunst en design met een praktijk die geworteld is in visuele cultuur, taal en politiek. Ze werkt met publicaties, typografie en letterontwerp, en gebruikt grafisch ontwerp als een manier om te communiceren. In haar onderzoeksgedreven projecten vertrekt Bodnia vaak vanuit materialen die makkelijk over het hoofd worden gezien. Ze volgt machtsverhoudingen tussen Oost en West, en ontrafelt de knoop van materialiteit, technologie en de structuren die bepalen wat (en wie) wordt gewonnen, verspreid en zichtbaar gemaakt.
Haar relatie met geopolitiek is niet abstract. Ze groeide op tussen zware industrie, mijnbouw en oorlog. In We Carried the Soil with Us bekijkt Bodnia het postindustriële landschap van Oost-Oekraïne als een plek waar geologie botst met kracht. De werken volgen een keten van extractie: steenkoolwinning, zware metallurgie, en neongas als bijproduct van staalproductie, eerst voor militair gebruik, later voor halfgeleiders. Vóór 2022 leverde Oekraïne een aanzienlijk deel van ’s werelds neon; de oorlog verstoorde die stroom doordat grote installaties, waaronder in Marioepol, werden stilgelegd. Hier worden feiten materiaal: je ziet hoe oorlog door toeleveringsketens reist, door licht, en door de grond zelf.
Karolina Uskakovych approaches soil through intimacy: a documentary relationship between generations, where tomato seeds and online gardening become a way to endure war through care.
Karolina Uskakovych benadert aarde via intimiteit: een documentaire relatie tussen generaties, waarin tomatenzaden en online tuinieren een manier wordt om oorlog te doorstaan via zorg.
Karolina Uskakovych is a multidisciplinary filmmaker, designer, and artist working at the edges where media, design, and research meet. Shaped by the Non Linear Narrative MA at the Royal Academy of Arts, The Hague, and her current research at Nottingham University on high-tech farming, she explores frictions between nature, culture, and technology, searching for forms that hold complexity and care. Moving between experimental and documentary approaches, the notion of collaboration is central to her work, approaching knowledge as something cultivated together.
In Boots on the Ground, Hands in the Soil, Uskakovych follows an intimate lineage of cultivation. The film traces her bond with grandmother Zoya, a Ukrainian pensioner devoted to a non-capitalist, peasant way of life. In winter 2021, Karolina receives a package of tomato seeds from Zoya - ordinary yet careful and full of future. When the next season collides with Russia’s full-scale invasion, they continue anyway, tending their gardens online: watching leaves, sharing weather, speaking through uncertainty. Soil becomes their shared language across distance - witness and shelter, held in the hands.
Karolina Uskakovych is een multidisciplinaire filmmaker, ontwerper en kunstenaar die werkt op de randen waar media, design en onderzoek elkaar raken. Gevormd door de MA Non Linear Narrative aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag en door haar huidige onderzoek aan de University of Nottingham naar hightech landbouw, verkent ze wrijvingen tussen natuur, cultuur en technologie. Ze zoekt naar vormen die zowel complexiteit als zorg kunnen dragen. Ze beweegt tussen experimentele en documentaire benaderingen; samenwerking staat centraal, en kennis verschijnt in haar werk als iets wat je samen cultiveert.
In Boots on the Ground, Hands in the Soil volgt Uskakovych een intieme lijn van teelt en overdracht. De film traceert haar band met haar oma Zoja, een Oekraïense gepensioneerde die vasthoudt aan een niet-kapitalistische, boeren manier van leven. In de winter van 2021 ontvangt Karolina een pakketje tomatenzaden van Zoja, op het oog niets bijzonders, maar wel vol toekomst.. Wanneer het opvolgende seizoen samenvalt met de grootschalige Russische invasie, gaan ze door: ze onderhouden hun tuinen online, volgen blaadjes, delen het weer, en praten door onzekerheid heen. Aarde wordt hun gedeelde taal op afstand: hungetuige én schuilplaats.
Anna Khvyl’s work folds in the domestic and the infrastructural, tracing how “home” is rebuilt from fragments, voices, and the spaces between Ukraine and the Netherlands.
In het werk van Anna Khvyl komen het huiselijke en het infrastructurele samen; ze laat zien hoe “thuis” opnieuw wordt opgebouwd uit fragmenten, stemmen en de ruimtes tussen Oekraïne en Nederland.
Anna Khvyl works with sound, storytelling, and urban routes. She collects audio diaries of casual conversations and everyday acoustic situations, then shapes these materials into compositions experienced while walking as a group. Through group listening performances, made in collaboration with the soundscape and physical environments of public spaces, she explores practices of commemoration and the role of sound within them: how listening can create shared bonds, and how it can carry meanings that images or written accounts cannot hold.
In We Carried Soil with Us, Khvyl presents When Forever Begins, a three-part work shaped by turning points in lived experience of war: the beginning, the end, and captivity. Conversations are intertwined with vocal sounds and the textures of daily life, forming a composition that refers to musical ideas of time. The work engages with the political metaphor of voice alongside the artistic idea of controlling the vocal cords and diaphragm in order to sing. It invites us to listen from two opposing perspectives at once: the voice of a witness speaking of crimes, and the voice of an ancient musical instrument- two registers of memory held in the air.
Anna Khvyl werkt met geluid, verhalen en stedelijke routes. Ze verzamelt audiodagboeken van losse gesprekken en alledaagse akoestische situaties, en vormt die tot composities die je kunt ervaren tijdens groepswandelingen. Via begeleide performances, gemaakt in dialoog met het klanklandschap en de fysieke omgeving van publieke ruimtes, onderzoekt Anna manieren van herdenken en de rol van geluid daarin: hoe luisteren een gedeelde band kan creëren, en hoe het betekenissen kan dragen die beelden of geschreven verslagen niet kunnen laten zien.
In We Carried the Soil with Us presenteert Khvyl When Forever Begins, een drieluik dat is gevormd door kantelpunten in de geleefde oorlogservaring: het begin, het einde en gevangenschap. Gesprekken raken verweven met vocale klanken van het dagelijks leven, in een compositie die verwijst naar muzikale ideeën over tijd. Het werk speelt met de politieke metafoor van de stem, naast het artistieke idee van het beheersen van stembanden en middenrif om te zingen. Het nodigt uit om vanuit twee tegengestelde perspectieven tegelijk te luisteren: de stem van een getuige die spreekt over misdaden, en de stem van een oud muziekinstrument: twee manieren van herinnering die in de lucht blijven hangen.
Together, the works pass soil from plant to emulsion, from industry to breath, from private ritual to geopolitical fact. Rooted in Ukrainian experience and open to a wider now, the exhibition asks how we carry places in bodies and habits, and what kinds of temporary ground art can offer, without pretending at closure.
Samen laten de werken de aarde circuleren: van plant naar emulsie, van industrie naar adem, van privéritueel naar geopolitiek feit. Geworteld in Oekraïense ervaringen, stelt de tentoonstelling de vraag hoe we plekken meedragen in ons lichaam en onze gewoonten en welke tijdelijke voedingsbodem kunst kan bieden, zonder een sluitend antwoord te geven.
Curious about the activities around We Carried the Soil with Us? Find all upcoming events in the agenda.
We Carried the Soil with Us is on show from 20.03.2026 to 10.05.2026. Many gratitudes to the artists for being part of this exhibition.